vrijdag 3 juni 2016

HORIZONTALE FIETS EN BLAUWE SCHENEN

Schreef ik laatst dat het probleem met fietsen, niet het fietsen op zich is, maar het op en afstappen. Vorige week werd dat dan ook even keihard bevestigd. Ik probeer altijd de route ergens naar toe zo uit te stippelen dat ik zo min mogelijk hoef  te stoppen. Ik moest even naar de drogist. Deze was al in zicht en toen ging het mis. Ik fietste al wat langzamer omdat ik over moest steken. Keek links, rechts, links en leek over te kunnen steken, maar toen kwam het correcte beeld binnen,  met de haast standaard halve seconde vertraging, en daarin zag ik wel een auto en dus kneep ik hard in mijn  rem. Wat er vervolgens dan gebeurd is niet goed te beschrijven, maar enige tellen later zat ik nog wel op mijn fiets, maar deze had een horizontale positie aangenomen. Ik voelde mijn schenen, maar verder leek het oké te zijn.
De auto waarvoor ik in de ankers ging was gestopt en de bestuurster kwam op me af. Ze maakte zich zorgen omdat ik  niet was opgestaan. Ik stelde haar gerust en zei dat het goed was afgelopen, maar dat ik enkel zat te bedenken  'hoe'ik nu in de vrede omhoog zou moeten komen. Ze vroeg me hoe ik dan anders deed en ik gaf haar te kennen dat ik dit soort posities zoveel mogelijk probeerde te vermijden. Ik zou moeten proberen op mijn knieën te komen en van daaruit, me  ergens op steunend,  weer omhoog te werken. Plaatste mijn handen naast me op het frame , kwartslag draaien om zo iets omhoog te komen, maar wat deed dat zeer, vervolgens moeten die knieën over het dode punt heen. Mevrouw hielp me door aan mijn arm te trekken...pfff...tanden op elkaar en doorzetten.
Het lukte, maar vraag me niet 'hoe'.  Heb de mevrouw vriendelijk bedankt, want vond het geweldig dat ze gestopt was om me te helpen.
Vervolgens loop ik het stukje naar de winkel, doe mijn boodschappen en wil afrekenen. Pak de portemonnee, althans dat dacht ik, maar kom er al vrij snel achter dat ik met mijn telefoon in de hand sta, hoesje opengeklapt en kan me maar niet bedenken wat ik nu wilde gaan doen. Was even helemaal van slag.
Het is uiteindelijk goedgekomen, maar de schrik zat me goed in de benen. Fietsend over het voetpad ben ik naar de brink gereden en daar het stenenwinkeltje binnen gegaan. Even bijkomen... en waar kun je dat beter doen dan daarbinnen tussen al die fijne mineraalstenen en andere leuke dingetjes. Even mijn verhaal doen bij naamgenote Roelie. Daarna binnendoor weer naar huis, waar ik mijn inmiddels opgezette schenen gauw ingepakt heb om erger te voorkomen. Lang leve de witte kool en het blad van de smeerwortel.
De dag erna zijn ze nog wel gevoelig, maar de zwelling is aanmerkelijk minder geworden.
Het mooie weer laat zich zien en zondags besluit ik met mijn man een rondje te gaan fietsen, want  angst mag geen overhand krijgen. Wil graag een bepaalde route even fietsen, want de dagen daarna komt er een vriendin over voor een  minibreak en ik wil haar graag de mooie omgeving laten zien. Ze heeft een scoot, dus de route moest niet te lang worden.  Toen we de route afgelegd hadden wilden we nog even verder fietsen. Ik wist dat er een smal zandpad lag en had dit al eerder gefietst, maar  niet in het weekend en het weer was toen ook anders. Na een paar honderd meter had ik er al spijt van. Tegenliggers zorgden ervoor dat ik af en toe even die berm in moest en dat was niet te doen. Daarna volgden er nog een paar rare wegen en de lol was er voor mij al helemaal af. Toen manlief  bij thuiskomst ook nog niet snapte 'waarom'  werd het me even teveel. Ik bleef maar uitleggen dat niet de fiets schuld had aan het feit dat ik zo kapot was van de tocht, maar dat ik gewoon de kracht er niet voor heb om de fiets  overeind te houden en  niet genieten kan van de omgeving, omdat ik enkel bezig ben om te kijken of er geen kuilen in de weg zitten. Om dit nu toch eens duidelijk te maken heb ik  hem gevraagd toch maar eens, met een rietje in de mond en zijn neus dichtgeknepen, de trap op  en af te lopen, een paar keer te bukken en nog even achter het huis te gaan lopen.
Nu hoef ik het niet meer uit te leggen. Ik ben blij dat hij  die test nu eindelijk eens heeft gedaan.
De minivakantie met mijn vriendin was geweldig. Lekker fietsen, bijkletsen, terrasje pikken  en lekker uit eten.  Dankbaar dat we dit konden doen.

10 opmerkingen:

  1. Een heel avontuur zo. Wat voor iemand normaal lijkt kan voor ons en hele opgave zijn.
    Thuis blijven is ook niet de bedoeling, genieten van een mooie omgeving is toch veel belangrijker.
    De manier hoe is soms niet altijd gemakkelijk.
    Maar super dat je het wel doet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Diederik. Jij weet als geen ander waar we tegenaan lopen..letterlijk en figuurlijk. Gelukkig daagt onze mooie omgeving ons weer dagelijks uit.

      Verwijderen
  2. Volgende week naar Borger, maar zonder fiets, Ook al is het daar zo mooi om te fietsen, ik durf het niet, En uiteindelijk kom ik er toch voor mijn rust en vakantie, Voor mij geen stress dus, maar gewoon de auto. Heb genoten van je verhaal, voor zover mogelijk dan, want je weet het zo humoristisch te brengen, dat ik alle pijn van jou er door vergeet, Hoop dat je je weer goed voelt.
    Dikke smokk oet Beem.;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat fijn Janny, Borger, zeker een prachtige omgeving. Ik weet dat er ook speciale elektrische fietsen zijn met lage instap,beetje ligfietsidee. Dan sta je in ieder geval altijd met je benen aan de grond. Geniet van jullie vakantie. dikke smok terug xx

      Verwijderen
  3. Roelie een avontuur met een stuk doorzettingsvermogen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Georg. Opgeven kan altijd nog :).

      Verwijderen
  4. Een heel spannend avontuur wat je weer beleefd heb. Je beschrijft het zo beeldend dat ik je zie liggen bij je fiets. Maar zoals wij als copd-ers weten: de moed laten zakken is het laatste wat we moeten doen. Dus.... Volop er weer tegenaan en genieten van alle dingen die op ons pad komen. Op naar het volgende avontuur. Fijn dat je man eindelijk eens de test gedaan heeft met het rietje en de knijper op zijn neus. Toen ik in de revalidatiekliniek was heeft mijn zoon een dag meegelopen en ook die test gedaan op de loopband, maar hij hield het nog geen minuut vol......en dat wil wat zeggen toch? Bedankt dat we weer getuigen mochtne zijn van je belevenissen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Nelly. Wat fijn dat je zoon die test gelijk heeft gedaan. Dat scheelt je een hoop uitlegwerk. We laten de moed niet zakken meid :) Fijn weekend.

      Verwijderen
  5. Even niet op FB en jij haalt weer rare capriolen uit... Ik hoop dat je intussen bent bijgekomen en je benen weer een beetje "normaal" zijn geworden? Ik kan mij de schrik enorm voorstellen; had laatst ook een aanrijding... Toch heb ik gelachen lieverd om jouw mooie, humorvolle verhaal! liefs en een dikke knuff xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  6. ik krijg ze eerst via mail binnen en moet ze "goedkeuren " . Ik ben inmiddels bijgekomen, maar nog steeds wat onzeker xx

    BeantwoordenVerwijderen